สืบพยาน-ถามค้าน ยังไงให้เข้าประเด็น? ศาลยอมจดบันทึกคำพยาน

Table of contents in the article

หลายคนที่เคยขึ้นศาลน่าจะเคยเจอสถานการณ์แบบนี้—ถามพยานไปแล้ว แต่ศาลกลับไม่บันทึก หรือทักว่าคำถาม “ไม่เกี่ยวกับประเด็น” จนทำให้เสียจังหวะและเสียรูปคดีไปเลย

คำถามสำคัญคือ แล้วอะไรล่ะที่เรียกว่า “เกี่ยว” หรือ “ไม่เกี่ยว”? และศาลใช้เกณฑ์อะไรในการตัดสินตรงนี้

ความจริงแล้ว ในกฎหมายพยานหลักฐานมีหลักพื้นฐานที่สำคัญมากอยู่ข้อหนึ่ง คือ การนำสืบพยานหลักฐานจะต้องจำกัดอยู่เฉพาะข้อเท็จจริงที่ “เกี่ยวข้องกับประเด็นข้อพิพาท” เท่านั้น ส่วนข้อเท็จจริงที่ไม่เกี่ยว ศาลมีอำนาจตัดทิ้งได้ทันที เพื่อไม่ให้สำนวนคดีเต็มไปด้วยเรื่องที่ไม่จำเป็น เพราะฉะนั้น ถ้าเราไม่เข้าใจว่า “ประเด็นข้อพิพาท” คืออะไร หรือขอบเขตมันอยู่ตรงไหน โอกาสที่จะถามพยานหลุดประเด็นก็มีสูง และสุดท้ายคำถามนั้นก็จะไม่มีน้ำหนักในคดี

ในบทความนี้ ผมจะพาเพื่อน ๆ มาทำความเข้าใจแบบง่าย ๆ ว่า ศาลใช้เกณฑ์อะไรในการดูว่าอะไร “เข้า” หรือ “ไม่เข้า” ประเด็น และเราควรตั้งคำถามพยานอย่างไรให้ตรงจุดและมีประสิทธิภาพที่สุดครับ

การนำสืบนอกประเด็นข้อพิพาทคืออะไร

ประเด็นข้อพิพาท

ประเด็นข้อพิพาท คือ ประเด็นที่คู่ความทั้งสองฝ่ายยังโต้แย้งกัน และเป็น ข้อสำคัญที่มีผลต่อการวินิจฉัยแพ้ชนะคดี

ในคดีแพ่ง ประเด็นข้อพิพาทจะเกิดจาก คำฟ้องและคำให้การ ที่คู่ความยังไม่ยอมรับกัน เช่น

โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่
จำเลยได้ทำสัญญาหรือไม่
ใครเป็นฝ่ายผิดสัญญา
สัญญาเป็นสัญญาปลอมหรือไม่
มีการแสดงเจตนาโดยสำคัญผิดหรือไม่
ใครเป็นฝ่ายกระทำโดยประมาท
ใครเป็นผู้ต้องรับผิด
โจทก์ฟ้องคดีโดยสุจริตหรือไม่
ค่าเสียหายมีจำนวนเท่าใด

(ในส่วนของคดีแพ่ง ผมเคยทำคลิปอธิบายรายละเอียดไว้แล้ว สามารถไปติดตามรับชมเพิ่มเติมได้ : https://www.youtube.com/watch?v=n2BP6_C-fyc)

ส่วนใน คดีอาญา ประเด็นข้อพิพาทจะขึ้นอยู่กับรูปคดีและแนวทางการต่อสู้ เช่น

จำเลยอยู่ในที่เกิดเหตุหรือไม่
มีเจตนากระทำความผิดหรือไม่
มีเจตนาทุจริตหรือไม่
มีเหตุยกเว้นความผิดหรือไม่
มีเหตุยกเว้นโทษหรือไม่
คดีขาดอายุความหรือยัง
โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่
โจทก์เป็นผู้เสียหายโดยนิตินัยหรือไม่

โดยทั่วไปแล้ว คดีอาญามักมีประเด็นข้อพิพาทที่ชัดเจนและจับได้ง่ายกว่า ขณะที่คดีแพ่งมักมีความซับซ้อนและมีหลายประเด็นมากกว่า

ดังนั้น การจะวิเคราะห์ว่าข้อเท็จจริงใดเกี่ยวข้องกับคดีหรือไม่ ทนายความจำเป็นต้อง จับประเด็นข้อพิพาทให้ได้ก่อน เพราะประเด็นข้อพิพาทจะเป็นตัวกำหนดว่า ข้อเท็จจริงใด “เกี่ยวข้อง” และข้อเท็จจริงใด “ไม่เกี่ยวข้อง” กับการวินิจฉัยคดี

การนำสืบนอกประเด็นคือแบบไหน

การนำสืบนอกประเด็น หมายถึง การนำพยานหลักฐานเข้าสืบในเรื่องที่ ไม่เกี่ยวข้องกับประเด็นข้อพิพาทในคดี หรืออยู่นอกกรอบของคำฟ้อง คำให้การ และประเด็นที่ศาลกำหนดไว้

โดยทั่วไปสามารถพิจารณาได้เป็น 2 ลักษณะ ดังนี้

ไม่เป็นสาระแห่งคดี และไม่มีคุณค่าในเชิงพิสูจน์

เป็นข้อเท็จจริงที่แม้นำมาสืบแล้ว ก็ ไม่ช่วยให้ศาลวินิจฉัยประเด็นข้อพิพาทได้ดีขึ้น โดยมีลักษณะ เช่น

เป็นข้อเท็จจริงที่ ห่างไกลจากประเด็นข้อพิพาท
รับฟังแล้วก็ ไม่ทำให้ศาลเชื่อหรือไม่เชื่อ ในประเด็นที่โต้แย้งกัน
ไม่ก่อให้เกิด ผลแพ้ชนะในคดี
ไม่กระทบต่อ การชั่งน้ำหนักพยานหลักฐาน
เป็นเพียงข้อสันนิษฐานหรือการคาดคะเนที่ ขาดเหตุผลรองรับ

ตัวอย่าง

การนำสืบว่าคู่กรณีเคยทะเลาะกันในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เมื่อหลายสิบปีก่อน ซึ่งไม่อาจถือเป็นแรงจูงใจในการกระทำความผิดในคดีปัจจุบัน แต่หากเป็นการทะเลาะกันอย่างรุนแรงในช่วงเวลาใกล้เกิดเหตุ อาจถือว่าเกี่ยวข้องกับประเด็นเรื่องแรงจูงใจได้
การนำสืบว่าเคยเห็นจำเลยอยู่บริเวณที่เกิดเหตุเมื่อ 1–2 ปีก่อน ย่อมถือว่าห่างประเด็น แต่หากพบในช่วง 1–2 วันก่อนเกิดเหตุ อาจเกี่ยวข้องกับประเด็น เช่น การเตรียมการหรือดูลาดเลา
ในคดีกู้ยืมเงิน หากโจทก์นำสืบว่าจำเลยเคยกู้ยืมเงินในอดีตและไม่ชำระหนี้ แม้จะเป็นข้อเท็จจริง แต่ไม่สามารถใช้สรุปได้ว่า ครั้งนี้จำเลยได้กู้ยืมเงินจริง จึงถือว่าเป็นการนำสืบนอกประเด็น

การนำสืบนอกคำฟ้อง คำให้การ หรือประเด็นข้อพิพาท

ในคดีแพ่ง การนำสืบพยานจะต้องอยู่ภายในกรอบของ

คำฟ้องและคำให้การ
และประเด็นข้อพิพาทที่ศาลกำหนดไว้

หากเป็นการนำสืบข้อเท็จจริงที่ ไม่ได้ยกขึ้นไว้ในคำฟ้องหรือคำให้การ หรืออยู่นอกประเด็นข้อพิพาทที่กำหนดไว้ ย่อมถือเป็นการนำสืบนอกประเด็น ซึ่งศาลมีอำนาจ ไม่อนุญาตให้นำสืบ หรือไม่รับฟังพยานหลักฐานนั้น ได้

ผลของการนำสืบนอกประเด็น

การนำสืบนอกประเด็นข้อพิพาทในคดี ย่อมมีผลทางกฎหมายที่สำคัญหลายประการ ดังนี้

ศาลมีอำนาจไม่รับฟังพยานหลักฐาน

หากพยานหลักฐานใด ไม่เกี่ยวข้องกับประเด็นข้อพิพาท หรือเป็นพยานหลักฐานที่ฟุ่มเฟือย ประวิงให้คดีล่าช้า ศาลมีอำนาจ ปฏิเสธไม่รับ หรือสั่งงดการสืบพยานนั้นได้ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 86 ซึ่งให้อำนาจศาลในการควบคุมมิให้มีการนำพยานหลักฐานที่ไม่จำเป็นเข้าสู่สำนวน

ห้ามซักถามพยานในเรื่องนอกประเด็น

คู่ความไม่อาจซักถาม ถามค้าน หรือถามติงพยานในเรื่องที่ ไม่เกี่ยวกับประเด็นแห่งคดี ได้ ตาม มาตรา 118 (1) ซึ่งบัญญัติห้ามการถามพยานในคำถามที่อยู่นอกประเด็นข้อพิพาท

แม้นำสืบไปแล้ว ศาลก็ไม่อาจรับฟัง

ในบางกรณี แม้พยานหลักฐานจะถูกนำเข้าสู่สำนวนไปแล้ว แต่หากเป็นพยานหลักฐานที่ อยู่นอกประเด็นข้อพิพาท ศาลก็ไม่สามารถนำมารับฟังเพื่อใช้ในการวินิจฉัยคดีได้ ตาม มาตรา 87 (1) ที่กำหนดให้ศาลรับฟังเฉพาะพยานหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับข้อเท็จจริงที่ต้องพิสูจน์ในคดีเท่านั้น

หลักการห้ามนำสืบนอกประเด็นมีขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้คู่ความนำพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าสู่สำนวนโดยไม่จำเป็น ซึ่งจะทำให้สำนวนคดี ยุ่งยาก ซับซ้อน และล่าช้า จนอาจกระทบต่อประสิทธิภาพในการพิจารณาและวินิจฉัยคดีของศาล

การนำสืบนอกประเด็น ไม่เพียงแต่ ศาลอาจไม่อนุญาตให้สืบ เท่านั้น แต่ถึงแม้จะสืบไปแล้ว ก็ ไม่สามารถนำมารับฟังได้และยังอาจทำให้คดีล่าช้าโดยไม่จำเป็น

วิธีการวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงเกี่ยวกับประเด็นข้อพิพาทหรือไม่

ปัญหาว่า “ข้อเท็จจริงใดเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวกับประเด็นข้อพิพาท” เป็นเรื่องที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในทางปฏิบัติ แม้ว่ากฎหมายจะวางหลักไว้ชัดเจนว่า พยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวกับประเด็นข้อพิพาทย่อมไม่อาจนำสืบหรือรับฟังได้ แต่ในทางกลับกัน กฎหมาย มิได้กำหนดเกณฑ์ตายตัว ว่าข้อเท็จจริงลักษณะใดจึงจะถือว่า “เกี่ยวข้อง” หรือ “ไม่เกี่ยวข้อง” กับประเด็นข้อพิพาท

ดังนั้น การวินิจฉัยในเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องของ ดุลยพินิจของศาล ที่จะต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงเป็นรายคดีไป

ทั้งนี้ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 104 บัญญัติให้ศาลมีอำนาจเต็มในการวินิจฉัยว่า พยานหลักฐานที่คู่ความนำมาสืบนั้น เกี่ยวกับประเด็นและมีน้ำหนักเพียงพอที่จะรับฟังหรือไม่

ในทางวิชาการ ท่านอาจารย์ จรัญ ภักดีธนากุล ได้ให้ความเห็นในเรื่องนี้ว่า การพิจารณาว่าข้อเท็จจริงใดเกี่ยวข้องกับประเด็นข้อพิพาทนั้น ไม่มีหลักเกณฑ์ตายตัว จำเป็นต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงของแต่ละคดีเป็นสำคัญ และควรศึกษาจากแนวคำพิพากษาศาลฎีกาเพื่อทำความเข้าใจแนวทางการใช้ดุลยพินิจของศาล

ลักษณะของข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องกับประเด็นข้อพิพาท

โดยทั่วไป ข้อเท็จจริงที่จะถือว่าเกี่ยวข้องกับประเด็นข้อพิพาท จะต้องเป็นข้อเท็จจริงที่เมื่อมีการนำสืบแล้ว สามารถส่งผลต่อการวินิจฉัยของศาลได้ ไม่ว่าจะเป็น

ทำให้ศาล เชื่อหรือไม่เชื่อ ข้อเท็จจริงที่คู่ความอ้าง
ส่งผลในเชิง บวกหรือลบต่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
หรือมีผลต่อ ข้อสำคัญที่นำไปสู่การตัดสินแพ้ชนะคดี

แม้ลักษณะของข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องจะขึ้นอยู่กับรูปคดีเป็นหลัก แต่โดยทั่วไปแล้ว พยานหลักฐานที่เกี่ยวกับประเด็นข้อพิพาทควรมีคุณสมบัติสำคัญ ได้แก่

เป็นสาระสำคัญแห่งคดี กล่าวคือ เป็นข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับประเด็นที่ศาลต้องวินิจฉัย
มีคุณค่าในเชิงพิสูจน์ สามารถช่วยให้ศาลใช้ประกอบการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐาน และนำไปสู่ข้อสรุปในคดีได้

ทั้งนี้ ตามทฤษฎีและคำอธิบายกฎหมายของไทย สามารถจำแนกข้อเท็จจริงที่ “เกี่ยวกับประเด็นข้อพิพาท” ได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ ดังนี้

ข้อเท็จจริงในประเด็นโดยตรง

หมายถึง ข้อเท็จจริงที่ เกี่ยวข้องกับประเด็นข้อพิพาทโดยตรง ซึ่งเป็นเรื่องที่คู่ความโต้แย้งกันในคำฟ้องและคำให้การ หรือที่ศาลได้กำหนดไว้ในชั้นชี้สองสถาน เช่น

เหตุการณ์ตามที่กล่าวอ้างเกิดขึ้นจริงหรือไม่
ใครเป็นฝ่ายผิด
ใครมีหน้าที่ต้องรับผิด
มีเหตุยกเว้นความผิดหรือเหตุยกเว้นโทษหรือไม่

ข้อเท็จจริงประเภทนี้ เมื่อมีการนำสืบแล้ว จะทำให้ศาลเห็นภาพ ตรงต่อประเด็นแห่งคดีโดยชัดเจน และเป็นแกนหลักในการวินิจฉัย

ตัวอย่างพยานหลักฐาน

สัญญากู้ยืมเงิน
หลักฐานการชำระเงิน
คลิปวิดีโอหรือภาพถ่ายขณะเกิดเหตุ
คำเบิกความเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่พิพาทโดยตรง

ข้อเท็จจริงที่เกี่ยวพันกับประเด็น

หมายถึง ข้อเท็จจริงที่ ไม่ได้เกี่ยวกับประเด็นโดยตรง แต่เป็นข้อเท็จจริงที่ช่วยสนับสนุนหรือเชื่อมโยงให้เห็นว่า ข้อเท็จจริงในประเด็นหลักนั้น น่าจะเกิดขึ้นหรือไม่เกิดขึ้น

ข้อเท็จจริงลักษณะนี้มักเป็น “พยานแวดล้อม” หรือ “พยานแวดล้อมประกอบ” ซึ่งโดยลำพังอาจไม่เพียงพอให้ศาลเชื่อ แต่หากมีหลายข้อประกอบกันอย่างสอดคล้อง ก็อาจทำให้ศาลเชื่อหรือไม่เชื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้ ซึ่งผมเคยได้ทำคลิปอธิบายไว้แล้ว (https://www.youtube.com/watch?v=JCqmq9k91ms&t=2s)

ตัวอย่างลักษณะของข้อเท็จจริงที่เกี่ยวพันกับประเด็น

ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับที่มาและบริบทของเรื่อง

การได้มาซึ่งสิทธิในทรัพย์สิน
เหตุการณ์ก่อนเกิดข้อพิพาท
ความสัมพันธ์หรือพฤติการณ์ที่ผ่านมา

ข้อเท็จจริงที่แสดงถึง “โอกาส”

โอกาสที่จะมีการทำสัญญา
โอกาสที่จะเกิดการกระทำละเมิด
โอกาสที่จำเลยจะกระทำความผิด
โอกาสที่ผู้เสียหายจะเข้าใจผิด

ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับวิถีทางธุรกิจหรือจารีตประเพณี

แนวปฏิบัติที่เป็นที่ยอมรับในธุรกิจนั้น
ลักษณะทั่วไปของธุรกิจประเภทเดียวกัน
ธรรมเนียมหรือแนวปฏิบัติในวงการ

ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับมาตรฐาน

มาตรฐานวิชาชีพ (แพทย์ วิศวกร ฯลฯ)
มาตรฐานการซ่อมบำรุง
มาตรฐานราคาทรัพย์สินหรือค่าเสียหาย
มาตรฐานค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาล

ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเจตนา

พฤติการณ์ที่แสดงถึงการประสงค์ต่อผลหรือเล็งเห็นผล
การรู้ข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบความผิด
การไม่ใช้ความระมัดระวังตามสมควร
การสำคัญผิดของคู่ความ

ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับพฤติกรรมที่คล้ายคลึงกัน

เคยมีพฤติการณ์ในลักษณะเดียวกันมาก่อน
รูปแบบการกระทำที่คล้ายกันในหลายเหตุการณ์
การกระทำที่มีลักษณะเป็นแบบแผนต่อเนื่อง

ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับน้ำหนักความน่าเชื่อถือของพยานหลักฐาน

เป็นข้อเท็จจริงที่ไม่ได้มุ่งพิสูจน์ “ตัวประเด็นโดยตรง” แต่มีบทบาทสำคัญในการช่วยให้ศาล ชั่งน้ำหนักพยานหลักฐาน ว่าควรเชื่อหรือไม่เชื่อพยานฝ่ายใด

โดยข้อเท็จจริงลักษณะนี้ เช่น

ข้อเท็จจริงที่แสดงถึง มูลเหตุจูงใจของคู่กรณี
ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับ นิสัยหรือความประพฤติของคู่ความและพยาน
ข้อเท็จจริงที่ใช้ หักล้างความน่าเชื่อถือของพยานฝ่ายตรงข้าม
ข้อเท็จจริงที่แสดงว่า พยานมีส่วนได้เสียหรือได้รับประโยชน์จากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
ข้อเท็จจริงที่แสดงว่า มีความโกรธเคืองกันมาก่อน
ข้อเท็จจริงที่ชี้ให้เห็นถึง เหตุจูงใจในการเบิกความเท็จหรือใส่ร้าย
ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับ ประวัติหรือพฤติการณ์ที่กระทบความน่าเชื่อถือของพยาน
ข้อเท็จจริงที่แสดงถึง ความสุจริตหรือไม่สุจริตของคู่กรณี

ข้อเท็จจริงเหล่านี้มีผลโดยตรงต่อ การประเมินน้ำหนักพยานหลักฐานของศาล แม้จะไม่ได้ชี้ขาดประเด็นข้อพิพาทโดยตรงก็ตาม

ข้อเท็จจริงที่เป็นเงื่อนไขในการรับฟังพยานหลักฐานบางประเภท

เป็นข้อเท็จจริงที่จำเป็นต่อการพิจารณาว่า พยานหลักฐานนั้นจะรับฟังได้หรือไม่ กล่าวคือ หากไม่มีข้อเท็จจริงเหล่านี้ พยานหลักฐานบางประเภทอาจไม่สามารถรับฟังได้ตามกฎหมาย เช่น

ข้อเท็จจริงที่เป็นเงื่อนไขในการรับฟัง พยานบอกเล่า
ข้อเท็จจริงที่เป็นเงื่อนไขในการรับฟัง พยานซัดทอด
ข้อเท็จจริงที่เกี่ยวกับ ที่มาของพยานหลักฐาน (เช่น ได้มาโดยชอบหรือไม่)
ข้อเท็จจริงที่เป็นเงื่อนไขในการรับฟัง สำเนาเอกสารแทนต้นฉบับ

ข้อเท็จจริงกลุ่มนี้จึงมีลักษณะเป็น “ด่านแรก” ในการพิจารณาว่า พยานหลักฐานนั้นจะเข้าสู่การพิจารณาของศาลได้หรือไม่

ข้อเท็จจริงที่เกี่ยวกับการใช้ดุลยพินิจของศาล

เป็นข้อเท็จจริงที่มีผลต่อ การใช้ดุลยพินิจของศาล ในการกำหนดผลแห่งคดี แม้จะไม่ใช่ประเด็นข้อพิพาทโดยตรง เช่น

ในคดีอาญา ศาลจะต้องพิจารณาว่า ควรลงโทษสถานหนักหรือสถานเบา
ในคดีแพ่ง ศาลต้องพิจารณาว่า ควรกำหนดค่าเสียหายเท่าใดจึงเหมาะสมกับความเสียหายที่เกิดขึ้นจริง

ข้อเท็จจริงในลักษณะนี้จึงมีผลต่อขอบเขตของผลคำพิพากษา แม้ไม่ใช่ตัวชี้ขาดว่าฝ่ายใดแพ้หรือชนะคดี

แนวทางในทางปฏิบัติของศาลไทย

ในทางปฏิบัติของระบบศาลไทย ปัญหาเรื่อง “การนำสืบเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวกับประเด็นข้อพิพาท” มักเกิดขึ้นบ่อยในช่วงสำคัญของคดี เช่น

ช่วง ถามค้านพยาน
ช่วง นำพยานฝ่ายตนเข้าสืบ
ช่วง แถลงความเกี่ยวข้องของพยาน ในชั้นชี้สองสถาน หรือชั้นตรวจพยานหลักฐาน

ปัญหาที่พบในทางปฏิบัติ

ตามความเห็นของศาสตราจารย์โสภณ รัตนากร ปัญหาว่าพยานหลักฐาน “เกี่ยวหรือไม่เกี่ยวกับประเด็น” มักเป็นข้อโต้แย้งระหว่างศาลกับทนายความอยู่เสมอ

โดยทั่วไป ศาลมักไม่ตัดพยานของคู่ความโดยง่าย แต่ก็มีหลายกรณีที่

ศาล ห้ามถามพยาน เพราะเห็นว่าไม่เกี่ยวกับประเด็น
หรือแม้พยานจะตอบแล้ว ศาลก็ ไม่บันทึกคำเบิกความ

ปัญหานี้พบได้มากโดยเฉพาะในช่วง ถามค้าน ซึ่งเป็นช่วงที่ขอบเขตคำถามอาจกว้างและมีความละเอียดอ่อน

สาเหตุสำคัญของความขัดแย้ง คือ

ศาล ต้องการให้คดีดำเนินไปอย่างรวดเร็ว กระชับ ไม่ยืดเยื้อ
ทนายความ ต้องการนำเสนอข้อเท็จจริงให้ครบถ้วนรอบด้าน

ในขณะที่ทนายความย่อมรู้รายละเอียดคดีของตนเองเป็นอย่างดี แต่ศาลอาจยังไม่เห็นภาพทั้งหมดในขณะนั้น จึงอาจมองว่าพยานหรือคำถามบางอย่าง “ไม่เกี่ยวกับประเด็น”

ดังนั้น หากทนายความสามารถ อธิบายให้ศาลเห็นได้ชัดเจนว่า พยานหรือคำถามนั้นเกี่ยวข้องกับประเด็นข้อพิพาทอย่างไร ก็จะช่วยลดความขัดแย้งและทำให้ศาลเปิดโอกาสให้สืบพยานได้มากขึ้น

สรุป

ปัญหาว่าพยานหลักฐาน “เกี่ยวหรือไม่เกี่ยวกับประเด็นข้อพิพาท” เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้บ่อยในทางปฏิบัติ และไม่มีหลักตายตัว ต้องอาศัยดุลยพินิจของศาลเป็นสำคัญ

ดังนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่แค่การมีพยานหลักฐาน แต่คือการ จับประเด็นข้อพิพาทให้ถูกต้อง และสามารถ อธิบายความเกี่ยวข้องของพยานหลักฐานให้ศาลเข้าใจได้อย่างชัดเจน หากไม่สามารถอธิบายได้ พยานที่สำคัญก็อาจถูกมองว่า “นอกประเด็น” และถูกตัดทิ้งไปได้ ในทางกลับกัน หากอธิบายได้ดี แม้จะเป็นพยานแวดล้อม ก็สามารถมีน้ำหนักและส่งผลต่อรูปคดีได้

Post Views: 21

Express your opinion about this article

comments